VANDAAG, AUGUSTUS 2026, HEB IK PERSOONLIJK
AFGEZIEN
VAN DE HUWELIJKSVERJAARDAGSBONUS VAN 50 JAAR
DIE ONGEVEER 500 DOLLAR BEDRAAGT,
EN IK DRUK DAT HIER UIT,
OMDAT CHILI HET NODIG HEEFT...
DE ONGEKENDE STORMEN IN HET NOORDEN
HEBBEN UITGESTREKTE GEBIEDEN VERWOEST,
EERST IN DE NORTE CHICO
OVER EEN LENGTE VAN ONGEVEER 300 KILOMETER
EN IN DE NORTE GRANDE
VAN VALLENAR TOT ARICA
OVER EEN UITSTREKKING VAN 1.400 KILOMETER LENGTE.
IK ZOU DEZE BONUS NIET KUNNEN ONTVANGEN
ANGESICHTS ALLES WAT ER GEBEURT.
IN HET GEZICHT VAN DE TRAGEDIE HEEFT CHILI DAADKRACHT NODIG
EN NIET ALLEEN MAAR WOORDEN...
Daadkracht die ontbreekt bij de autoriteiten.

Roeping tot Zelfopoffering
Tegenover Collectieve Slijtage.

De geschiedenis van naties wordt
meestal niet alleen geschreven in
de grote daden van de salons
der macht, maar in de stille
consistentie van de dagelijkse handelingen
die de ware betekenis
van de gemeenschap belichamen.
Wanneer de omgeving wordt opgeschrikt
door tegenspoed, ontstaat er wreed
een kloof tussen twee werelden:
degene die het lijden van anderen waarneemt
vanuit het comfort van geïnstitutionaliseerde
privileges, en degene die de pijn
van de naaste op zich neemt als
een onontkoombare oproep
tot actie en opoffering.

De onevenredige toewijzingen,
de uitgaven bestemd voor gewone taken
en de hoge dagvergoedingen
die zwaar drukken op de openbare kas
vormen een panorama
van asymmetrie.

De financiële bloeding:
Het handhaven van toelagen
voor reiskosten, vergoedingen,
overdreven advisering
en middelen voor dagelijkse consumptiegoederen
in de hoogste politieke sferen
benadrukt een institutionele prioriteit
die ver verwijderd is van de urgenties
van de burger.

De erosie van het vertrouwen:
Wanneer publieke middelen
zich concentreren op het welzijn van minderheden,
wordt het sociale basispact verzwakt.

Dit model van onverschilligheid
contrasteert op radicale wijze
met de dwingende noodzaak
van een ethiek van het algemeen belang.
De urgentie van het
territorium en het antwoord
door middel van het voorbeeld.

De recente klimaatrampen
tonen aan dat
humanitaire noodsituaties
gebaren vereisen die de retoriek overstijgen.
In het aangezicht van de omvang van de tragedie
wordt elk persoonlijk voordeel
ethisch onverdedigbaar.

Afstand doen en coherentie:
De persoonlijke beslissing
om af te zien van een relevant economisch voordeel
— zoals het equivalent van een
huwelijksreistoeslag —
illustreert de hoogste uitdrukking van congruentie
in het aangezicht van de pijn van een ander.

De waarde van het getuigenis:
Handelingen van deze aard
fungeren als een moreel baken
en een herinnering voor hen diesmacht bezitten:
ware solidariteit wordt niet luid verkondigd,
zij wordt beoefend door het eigene af te staan
ten behoeve van de collectieve wederopbouw.

Een weg naar ethische transformatie:
Het getoonde contrast
duidt op een onvermijdelijke weg voor
de samenleving
en voor degenen die haar
leiden.

De wederopbouw van een land
hangt niet uitsluitend af van
de technische toewijzing van budgetten,
maar van het herstel
van een mystiek
van dienstbaarheid gebaseerd op het motto
om de hand uit te steken naar je naaste.

Tegenover de slijtage van de privileges
blijft het krachtigste antwoord
het getuigenis
van vrijwillige soberheid.

Alfred Asís
heeft elke centimeter bereisd
van de door regenwater verwoeste gebieden
van deze winter, heeft gezien
de noden, de dorpen tussen de heuvels,
de ravijnen soms met modderstromen
die de wegen afsnijden, het regenwater
dat niet eigen is
aan deze drooge woestijn,
de droogste ter wereld;
hij heeft gezien
door 30 jaar reizen heen
door heel Chili, de noden van de mensen,
de adobe huizen, van oud hout
ingeklemd onder
de toen droge ravijnen.

De blik van degene die gedurende
drie decennia elke hoek van Chili heeft doorkruist,
blijft vandaag stilstaan bij een geografie
die door water en urgentie is getransformeerd.

In een woestijn die wordt beschouwd
als de droogste ter wereld,
heeft de inval van atypische en ongekende regens
het landschap diepgaand veranderd.

Het geheugen van het territorium:
Gedurende dertig jaar
van reizen en constante verplaatsingen door het land,
legt het verzamelde getuigenis
een werkelijkheid bloot die even mooi als kwetsbaar is:
Het veranderde landschap:

Historisch droge gebieden
worden geconfronteerd met
ongewone neerslag en stormen.

De kwetsbaarheid van huisvesting:
Hele gemeenschappen, met traditionele woningen
van leem en verouderd hout,
bevinden zich ingeklemd
onder het historische traject van ravijnen
die vandaag de dag optreden met een ongekende destructieve kracht.

Het getuigenis van de weg in het aangezicht van de tragedie:
Degene die
inch voor inch deze gebieden heeft bewandeld,
begrijpt dat de behoeften van de mensen niet abstract zijn,
maar gezichten en huizen die blootstaan
aan elementen en isolement.

Deze directe observatie
verleent een uniek perspectief op
achterlating en de urgentie
van structurele antwoorden.

De constante aanwezigheid:
Het bereizen van de wegen van Chili
maakt het mogelijk om te getuigen van de reële impact
van rampen voorbij
de officiële cijfers.

Het contrast met de onverschilligheid:
In het aangezicht van de rauwheid van deze
realiteiten — waar gezinnen alles verliezen — blijkt de onhoudbare afstand
tussen de precariteit van de territoria en
de verre privileges evident te zijn.

Welke aspecten zichtbaar maken?
Mijn onmiddellijke oplossingen zijn:
het creëren van retentiebekkens,
het genereren van een verbod op niet-bouwen
in risicozones
en het graven van speciale greppels die
waterlopen weghouden van bevolkte gebieden.

Structurele Oplossingen
Tegenover de Klimaaturgentie.

De ervaring maakt het mogelijk om preventieve oplossingen te visualiseren.
Urgentie vereist het herstructureren
van het territorium langs mitigatie-assen:

Retentiebekkens:
Creatie
van accumulatie- en infiltratiebekkens
strategisch gelegen
om de buitensporige
watervolumes te bevatten
en te voorkomen dat ze overstromen op
bewoonde nederzettingen.

Omleidingsgreppels:
Ontwerp en
uitgraving van speciale waterlopen
of perimeterkanalen
die waterstromen en modderstromen
opvangen en wegleiden
van bewoonde gebieden.

Ravijnen hebben een geheugen,
het lijkt erop dat mensen dat niet hebben.

Decreet van niet-bouwen
in risicozones:
Vaststelling
van strikte wettelijke verboden
die bewoning
op ravijnhellingen, in droge beddingen
en op kwetsbare punten bij overstromingen verhinderen.

Moeten deze werken worden geprioriteerd?
Hoewel ze magistraal en
enorm zijn,
brengen ze een hemelhoog
budget met zich mee
in een Chili dat middelen tekortkomt.
De generatie van inkomsten
hangt sterk af van belastingen,
wat ons confronteert met
een menigte
die geen lasten meer wil
en waar de vorderingen uiteindelijk minimaal blijken te zijn.

De Financiële Paradox
en de Limiet van de Groei.

Het dilemma blootgelegd door
de huidige staat van de schatkist
weerspiegelt een diepe spanning.

Enerzijds is de urgentie
om werken uit te voeren onvermijdelijk
voor de veiligheid; anderzijds
wordt het land geconfronteerd met een grens
waar de belastinginning een
verzadigingspunt lijkt te hebben bereikt.

Het gewicht van de uitgaven en de asymmetrie:
Fiscale weerstand is een feit.
Een door de kosten van levensonderhoud
overbelaste burgerij verwerpt
legitiem nieuwe lasten,
omdat ze voelt dat het gewicht
altijd op dezelfde schouders neerkomt.

Het contrast met de verspilling:

De sociale frustratie intensiveert
bij de constatering dat, terwijl wordt geargumenteerd
dat er een gebrek is aan middelen voor preventie,
de staatsbegrotingen
miljoenenuitgaven absorberen
aan institutionele privileges,
hoge dagvergoedingen en overbodige toewijzingen
van de politieke klasse.

De stagnatie van de vooruitgang:
Met een stagnerende inning
door belastingmoeheid en overheidsuitgaven
gewijd aan het in stand houden
van inefficiënte structuren,
worden de echte oplossingen
voor kwetsbare territoria
gereduceerd tot ontoereikende minima.

Naar de heroriëntatie van
prioriteiten.

De uitweg uit dit kruispunt
bestaat er niet in om een overbelaste samenleving uit te knijpen,
maar om een diepgaande chirurgie uit te voeren
in de toewijzing van de nationale schatkist.
Als de verkeerd bestede middelen
in het politieke apparaat werden omgeleid
naar preventieve investeringen,
zou het land over het nodige kapitaal
beschikken om mitigerende werken op te zetten
zonder de economie
van gezinnen te smoren.

Is de herschikking van de huidige
staatsbegrotingen voldoende
om deze prioritaire werken
te financieren zonder nieuwe belastingen?

De vorm en de wens om budgetten te herschikken bestaan,
maar dit blijkt moeizaam,
omdat het botst met de politieke klassen,
waar iedereen anders denkt;
wat hen het beste uitkomt voor hun dogma's
zal zegevieren. Politieke
generaties handelen naar hun overtuigingen
en niet naar de logica.

Politiek Dogmatisme Tegenover de Urgentie van het Realisme:
Het grote obstakel is niet het gebrek aan alternatieven,
maar het gewicht van de partijdogma's.
Vaak opereren zij
vanuit rigide ideologieën,
waarbij het welzijn van gemeenschappen
ondergeschikt wordt gemaakt aan hun eigen privileges.

De Barrière van de Dogma's
Tegenover de Logica.

De ideologische ontkoppeling:
Terwijl er wordt gedebatteerd onder dogma's,
eist de werkelijkheid pragmatische antwoorden.

De partijpolitieke berekening:
De moeilijkheid
om de begroting te saneren
ligt in het feit dat elke sector
zijn machtsquotia verdedigt,
waardoor elke hervorming
traag en frequent geblokkeerd verloopt.

Het gebrek aan gezond verstand:
Handelen op basis van overtuigingen
in plaats van te antwoorden op de logica
en de urgenties van een land
getroffen door klimaatrampen
verdiept de kloof tussen de heersende klasse
en de behoeften van de natie.

In het aangezicht van deze impasse: hoe doorbreek je de politieke muur om tot beslissingen te komen die beantwoorden aan de urgenties van het land?

De enige manier is om een nieuwe politieke klasse te creëren, voorzien van een hoogwaardige maatschappelijke vorming, die denkt aan de belangen van het land en niet aan die van zichzelf; die stemt op degenen die veranderingen komen brengen, zoals: een einde maken aan de buitensporige uitgaven van een ongelimiteerd congres.

We hebben "Gelijksoortige" (Semejantista) mensen nodig die één, twee en drie keer denken en handelen voor het volk, vóórdat ze dat voor zichzelf doen.

De noodzaak om de ethiek in de openbare dienstverlening grondig te transformeren en het welzijn van de gemeenschap altijd op de eerste plaats te zetten is een essentiële oproep tot een ware roeping van dienstbaarheid.

Om de mechanismen van burgerparticipatie, de werking van de staatsinstellingen en de manieren om hervormingen voor te stellen binnen het kader van de Chileense democratie te verdiepen, kunt u het portaal voor openbare informatie van de Chileense regering raadplegen of de regelgeving inzake transparantie en integriteit beheren via de Rekenkamer (Contraloría General) van de Republiek Chili.